Om 7.00 uur hoorde ik de darmen van mijn Schoonvader wakker worden en zodoende wist ik dat het tijd was om op te staan. Ik hoorde geen regen en we konden de tenten droog opruimen.
Beide in een vliegende vaart de spullen opruimen en de fiets weer opbouwen. Om 8.00 uur waren klaar om de reis te vervolgen. May naar het Zuiden en ik naar het Westen.
Mmmmm, druppels, toch maar even wat plasticzakken over de tent en slaapzak doen. En daar gingen we. Het was toch wel een raar gevoel om op een voor mij totaal onbekende plek mijn enige fietshouvast de voor mij verkeerde kant op te zien fietsen… zou ik toch maar meegaan naar het oude Italië waar de heroïsche wielrenners Bartali en Coppi in de jaren rond de tweede wereldoorlog de dienst uitmaakte. Maarnee, May verdween aan de horizon en ik slikte mijn brokje weg en ging vervolgens vol goede moet richting Bonn. Mooi rijden langs de kade van de Rijn. De regen had zich niet doorgezet.
De eerste hardlopers zag ik rekken en strekken om de zondagochtend sportief te beginnen. Van enkele kreeg ik een bemoedigend Duits knikje… zouden zij al geweten hebben wat ik voor mijn kiezen kreeg die dag?
Ik deed nog even snel een kopje koffie bij een bakkertje in Bonn en bedacht mij om in een stuk door te rijden naar Düren. Vol goede moed stapte ik op de fiets en zocht mijn weg richting Bornheim om vanuit daar door te rijden naar Rosberg. En jahoor daar ligt de klim van 12% om in Rosberg te komen. Oke, gister ging ik met 49k door het stadje Hemmerich naar beneden. Even kijken hoe het omhoog gaat (het is trouwens nog steeds droog). Eerste stukje gaat goed, geleidelijk lichter schakelen en doorfietsen, in het zadel blijven jongen, weer wat lichter schakelen, prima, niet omhoog kijken maar naar het asfalt kijken, nog iets lichter schakelen… oeps versnellingen zijn op, wel in het zadel blijven.. en JAAA ik rij langs de ruïnekerk die bovenop de berg staat. Gehaald, nu eerst even een slok vocht. En toen begon het te regenen, het is 10.04 uur.
Na Rosberg komt het Naturpark Kottenforst-Ville. Op zondag is dat het domein van Duitse jagers met Duitse honden. Wie van de twee het dichtst bij de natuur staat weet ik trouwens niet. Enfin, boven op de vlakte heb ik drie keer fout gereden, en moest derhalve twee keer de weg vragen aan de honden met hun baas. De regen kwam nu van boven (uit de wolk) en van onder (van mijn voorband). Ik moest echter wat tijd inhalen en de afdeling heb ik door het vele hemelwater deels met de ogen dicht moeten doen, erg gaaf en ik raad het hierbij iedereen aan.
Toen reed ik een goed deel van de route dat ik behoorlijk uit mijn hoofd wist, gister reden we hier namelijk een aantal keer fout, en het blijkt nu bewezen dan men van fouten kunt leren.
Rijdend in een lekker tempo nader ik de poorten van Lechenich waar het terras van gister er een stuk minder aantrekkelijk uitzag door de overvloedige regen die er viel. Aan de rand van Lechenich even telefonisch contact met het thuisfront om te vertellen dat ik doorreed naar Düren om daar te lunchen. Rond Irresheim stopte het met gewoon regenen en het begon nu extreem te gieten. Mijn zin in soep werd hierdoor gereduceerd tot NUL.
Via de goed aangegeven route naar het centrum van Düren kwam ik aan bij een Italiaans restaurant met een leuk terras met een goede luifel. De eigenaren waren volgens mij goed bekend met verzopen fietsers, ik mocht mijn fiets onder de luifel zetten zodat de bagage niet nog natter werd, en ook voor mij werd er een mooi plekje onder de luifel klaargemaakt. Voor 11 euro heb ik enorm genoten van Spaghetti met pestosaus, een mandje met warme minibroodjes, en stokbroodje met tapenade en twee koppen cappuccino. Doordat ik behoorlijk nat was voelde ik mij op het terras kouder en kouder worden. Snel afrekenen en aan de dorps-Italiaan vragen hoe ik zo snel mogelijk uit Düren kom komen. Op zijn notitieblokje maakte mij een mooi kaartje om zo snel mogelijk weer op de goede weg te zitten.
Routebeschrijving voor de ..tigste keer tevoorschijn halen om de volgende dorpen in me op te nemen. Jemig, de leesbaarheid van de route is wel behoorlijk aan het vervagen in de regen. Zou mijn schoonvader niet blij mee zijn. Hij zei mij voor vertrek dat hij het routeboekje graag wil behouden… Oei.
Op een landweg waarbij ik het gevoel van richting totaal kwijt was zag ik in de verte twee paraplu’s lopen.. was het een fata morgana, even goed kijken hoor… gelukkig was het een vader en dochter (dat was tenminste mijn inschatting) waaraan ik kon vragen waar ik mij bevond, en waarom zij hier aan het wandelen waren. De tweede vraag werd met een glimlach beantwoord en de eerste vraag was wel van behoorlijke nut voor mij. Ik bevond mij vlakbij St. Joris. Normaalgesproken en met een droge routebeschrijving nog ongeveer 20 kilometer van Landgraaf verwijderd. Echter mijn routebeschrijving was niet echt meer droog en zeker niet meer te lezen, dus is was aangewezen op instinct en op een gegeven moment op de Duits-Nederlandse knooppuntenroute. Gelukkig begrijp ik dit soort routes en ik moest van 78 naar 63 en dan naar 28 (daarna zien we wel weer verder). Het ging goed totdat vandalen mijn knooppunt 63 dusdanig hadden vernield waardoor alleen nog het nummer 63 boven op de paal te zien was. Uiteraard reed ik eerst de verkeerde kant uit, mijn gevoel gaf al snel aan om te keren en de andere weg te kiezen. En op het moment dat ik het “goede” pad koos verlichtte de zon? (en dat tijdens een grijze lucht waaruit alleen maar regen kwam) een kort moment mijn pad. Op dat moment wist ik dat mijn vader over mij waakte. Thanks pap.
Uiteindelijk lukte het prima om via de knooppuntenroute in Landgraaf aan te komen. Boven aan de Haanweg stonden de voorouders van mijn vrouw mij op te wachten. Ik kon voelen dat ook zij een beetje trots waren.
Al met al was het een enorme ervaring en ik had deze tocht niet willen missen.
Arnold
